

Międzynarodowe seminarium „Edukacja na rzecz globalnego obywatelstwa w praktyce: pomysły, metody i doświadczenia”, które odbyło się w Warszawie, pokazało, jak różnorodna, dynamiczna i „żywa” może być edukacja globalna. Wydarzenie, zorganizowane w ramach projektu „It’s Global Education Time”, zgromadziło edukatorów i edukatorki, trenerów i trenerki oraz ekspertów i ekspertki z wielu krajów. Przestrzeń seminarium tętniła wymianą doświadczeń, inspirującymi rozmowami i wspólnym poszukiwaniem skutecznych metod edukacyjnych.


Seminarium otworzyły wystąpienia Benarda O. Nyatuka z Kisii University, który opowiedział, jak wygląda edukacja na rzecz globalnego obywatelstwa w Kenii, oraz Riccarda Gulletta z North-South Centre of the Council of Europe, podkreślającego znaczenie międzynarodowych sieci współpracy i kampanii, takich jak Tydzień Edukacji Globalnej.


W dalszej części programu uczestnicy i uczestniczki przyjrzeli się sposobom włączania edukacji globalnej do systemów edukacyjnych w krajach UE. Analiza „okien możliwości” pokazała, że podstawy programowe nie muszą być ograniczeniem – mogą stać się przestrzenią do wprowadzania treści globalnych, jeśli tylko odpowiednio je interpretujemy i łączymy. Dyskusje opierały się m.in. na wynikach międzynarodowego badania przeprowadzonego w ramach projektu.
Sercem seminarium była część warsztatowa – intensywna, różnorodna i oparta na doświadczeniu. Tutaj edukacja globalna „ożywała”: w rozmowach, ćwiczeniach, wspólnej analizie i testowaniu narzędzi.


Migracje były jednym z głównych tematów warsztatów – temat trudny, często emocjonalny i uproszczony w mediach. Warsztaty pokazały, jak uczyć o migracjach w sposób wrażliwy i wieloperspektywiczny, pozwalający uczestnikom zobaczyć ich złożoność.
Globalne nierówności, analizowane przez pryzmat pracy opiekuńczej, były kolejnym zagadnieniem. Scenariusze edukacyjne zachęcały do przyglądania się codzienności, odkrywania ukrytych zależności i dostrzegania, jak płeć, klasa społeczna i pochodzenie kształtują nasze życie.
W osobnym warsztacie uczestnicy zajęli się obrazami – jak przedstawiamy świat i jakie znaczenia niosą wizualne przekazy. Ćwiczenia pozwoliły rozpoznawać stereotypy i uproszczenia, a także tworzyć komunikację wizualną, która wspiera uczenie się zamiast utrwalać nierówności.
Prezentowano nowe materiały dydaktyczne, w tym publikacje do nauczania geografii oparte na pracy z mapami. Dzięki nim tematy takie jak zmiany klimatu, dostęp do zasobów czy globalne nierówności mogą być omawiane w sposób angażujący i pogłębiony.


Warsztaty rozwijały także myślenie krytyczne w kontekście wyzwań „glokalnych” oraz wprowadzały metodę Philosophy for Children and Communities (P4C), opartą na dialogu i zadawaniu pytań. Literatura dziecięca i młodzieżowa stała się punktem wyjścia do rozmowy o globalnych wyzwaniach, budując empatię i zrozumienie różnych perspektyw.
Nie zabrakło aktywnych metod. Gra terenowa poświęcona globalnym współzależnościom wprowadziła element przygody i współpracy – uczestnicy podążali tropem wskazówek, łącząc lokalne doświadczenia z globalnymi procesami. Wchodzili w role „dziennikarzy” lub „influencerek”, ucząc się, jak opowiadać o złożonych zjawiskach w sposób przystępny i interaktywny.


Seminarium zakończyła dyskusja panelowa poświęcona młodzieży i partycypacji. W centrum było pytanie: jak wzmacniać sprawczość młodych ludzi i tworzyć realne warunki ich udziału w życiu społecznym?
Różnorodność wydarzenia pokazała, że edukacja globalna nie ma jednej metody. To elastyczne łączenie narzędzi, działań i doświadczeń, które inspiruje i angażuje. Spotkanie w Warszawie pozostawiło uczestników pełnych energii, z nowymi pomysłami i poczuciem wspólnoty – kluczowym dla dalszego rozwoju edukacji globalnej.


Dziękujemy wszystkim uczestnikom i uczestniczkom za pełną zaangażowania obecność, otwarte umysły i energię, która sprawiła, że seminarium tętniło życiem.
Organizacja seminarium jest współfinansowana przez Unię Europejską oraz z budżetu państwa w ramach polskiej współpracy rozwojowej Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej.
Fot. Agata Kubis
